Po 18 wyskoczyłem sobie jeszcze na jedną rundę do Strzelec, tym razem spokojniej. Potem powrót rozjazdowo przez wioski, podziwiając zachód słońca. Wcześniej walki z tylną przerzutką, ostatecznie wszystko co się ruszało oraz wloty pancerzy zalane WD40 - od razu zaczęło lepiej zrzucać. Może nie jest idealnie, ale nie muszę czekać dwóch sekund na zmianę przełożenia.
Wyjechałem na weekend więc zostały indywidualny przygotowanie do TTT. Wybrałem się na rundę Opole - Strzelce Opolskie. Jako że mieszkam na wylocie na Strzelce do runda zaczęła się od razu i pierwsze 10m potraktowałem jako rozgrzewkę, a potem ognia. Intensywność w założeniu jak na 100km. Trasa do Stzelec ma profil lekko wznoszący, na finałowym kilometrze jest jakieś 2% co mnie lekko zniszczyło :) Nawrotka z wyhamowaniem do 0 i od razu ogień z powrotem.
(Powrót z pracy z Adamem, który skutecznie zafundował mi rozgrzewkę :D )
Późno byłem dzisiaj w pracy i nie zdążyłem na trening. Jechał Piotrek i Piotrek, umówiliśmy się, że pojadę na Jelcz i spotkam ich w drodze powrotnej. W domu po 18, zmieniłem rower i jazda. Do Jelcza pod lekki wiatr + wyjazd z miasta. Potem spotkanie i nawrót, PiotrekR nie chciał zmian, ale chociaż trochę powybijałem go z rytmu :P Ogólnie krótko, ale zrobiło się ciemno.
Do Jelcza: 26.98km 45:16 35.7km/h HR: 85% kad 94
Powrót z chłopakami: 15.77km 23:42 39.8km/h HR: 85% kad 96!
Trening z Arturem i Piotrkiem. Wyszło średnio, na pierwszej rundzie strzeliłem, po zmianie tętno nie chciało spadać poniżej 190 i odpuściłem. Nie wiedziałem dokładnie jak wygląda runda więc zamiast skręcić pojechałem do Dobroszyc myśląc że gonię chłopaków :D Potem nawrót i ostatecznie załapałem się na 3 rundę żeby na kole posiedzieć. Strasznie dzisiaj wiało.
Do Dobroszyc: 19.3km 32:37 35.5km/h 175/194 kad 95
I od razu nawrót: 19.5km 33:17 35.2km/h 174/181 kad 92
W ostatni dzień wyjazdu wyskoczyliśmy jeszcze na miasto. Pogoda zrobiła się piękna, szkoda, że taka nie była wcześniej, zwłaszcza na Hochtorze.
Muszę przyznać, że region na rower jest bardzo fajny, dużo tras rowerowych z praktycznie zerowym ruchem samochodowym oraz całkiem spora liczba sztywnych podjazdów w jednodniowym zasięgu. Fajnie byłoby tutaj wrócić w celach czysto treningowych. Kto wie, może jakiś długi weekend w przyszłym roku :)
Powrót zajął na sporo czasu, ponad 11 godzin. Wybraliśmy trasę przez Niemcy żeby było szybciej, a utknęliśmy na ponad 2 godziny w wielokilometrowych korkach, które, co ciekawe, były spowodowane - niczym. Tak po prostu się robiły.
70km drogi rowerowej na zachód od Zell am See zaintrygowało mnie na tyle, że postanowiłem ją wygooglować. Okazało się, że Tauernradweg ma 270km długości, zaczyna się w Krimml i wiedzie aż do Salzburga po czym wraca do Zell am See. Około 90km jest w terenie, a ich strona twierdzi, że mało nadaje się na szosę... cóż, mylą się :P Pogoda nie rozpieszcza, z rana leje, nie decydujemy się zrobić 170km pętli przez Salzburg tylko 50km do Lofer gdzie znajduje się ciekawy podjazd.
Trochę terenu.
Dalej była świetna droga przez las. Najpierw minęliśmy tor samochodowy do szkolenia techniki jazdy. A potem trafiliśmy na wąską krętą dróżkę.
Adam dopatrzył się sztuki :)
I tak dalej zwiedzaliśmy Tauernradweg.
Aż dojechaliśmy do Lofer. Patrząc na dane jazdy przeżyłem mały szok. Z pierwszych 50km miałem HRavg = 96bpm = ~48% HRmax, znam osoby, które mają takie tętno spoczynkowe :D
Sporo czasu poświęciliśmy na szukanie dogodnego lokalu na obiad. Przy okazji trafiliśmy na pokaz zabytkowych ciągników oraz wspinanie się na skrzynki po piwie. Ostatecznie zdecydowaliśmy, że ja pojadę zrobić podjazd, Adam pokręci się po okolicy i potem zjemy.
Adam wybrał to:
A ja to :D
Z Lofer na górę prowadzi kolejka linowa dla narciarzy. Na górze natomiast znajdują się gospodarstwa rolnicze. Podjazd od startu daje popalić. Startuje w pełnym zimowym ubraniu by po chwili stanąć i zostać w samych spodenkach i koszulce, rozpiętej. Mimo to topię garmina w pocie jakbym jechał na trenażerze. Na podjeździe regularnie nachylenie skacze do 18-22%. Na końcówce lekko się wypłaszcza by za zakrętem pojawiła się 200m, 18% ścianka. Byłem bardzo zadowolony ze zrobionego podjazdu, jednak miałem spore zastrzeżenie do prędkości na wypłaszczeniach (~8%) gdzie zamiast przycisnąć pozwalałem na spadek tętna i odpoczynek.
Codziennie jeździliśmy wytyczonymi ścieżkami rowerowymi więc postanowiliśmy sprawdzić jak daleko one prowadzą i odwiedzić wodospady w Krimml. Są one piątymi najwyższymi wodospadami na świecie, woda leci przez 380m, znajduje się tam szlak, którym można podążać w górę, ku źródle. Za wodospadami znajduje się spory podjazd oraz kolejne jezioro wykorzystane do wytwarzania energii.
Ścieżka rowerowa zwie się Tauernradweg. Na starcie wyprzedziła nas dziewczyna na MTB i tak jechaliśmy za nią ładnych kilka kilometrów. Zastanawiamy się czy w Kaprun odbiła robiąc strategiczny unik, czy faktycznie tam jechała ;) W Kaprun znajdował się też dość spora instalacja toru saneczkowego. Adamowi marzyło się zjechać nim.
Tauernradweg.
W jednej miejscowości odbiliśmy z trasy pozwiedzać. Zaczepił nas stary dziadek układający drewno. English? Żaden problem :D Ostrzegał nas żeby nie jechać w tą stronę i że ścieżka prowadzi inną drogą. Nie posłuchaliśmy i trafiliśmy na 22% podjazd.
Nie mam pojęcia kim był Hanz Panzl :D
Jadąc ścieżką minęliśmy jednonogiego, starszego, handbikera. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że jakiś czas później minęliśmy go ponownie. Obstawiam, że wsiadł w kolejkę, która biegła doliną, wrócił kawałek i ponownie jechał w tą samą stronę. To, albo błąd Matrixa ;)
Na 60km przed celem złapał nas deszcz, góry w oddali znikły i pojawiły się błyskawice. Rozbiliśmy obóz na krytym parkingu Spara.
Kiedy przestało padać ruszyliśmy do wodospadów, czekał na mocniejszy podjazd. W oddali widać już kawałek wodospadu. DDR prowadził inną trasą, ale terenowy podjazd był dla mnie zbyt hardcorowy.
Przed samymi wodospadami zaczęło mocno padać. Trochę czasu spędziliśmy siedząc pod zadaszeniem.
Zjechaliśmy terenowym szlakiem rowerowym w stronę wodospadu. Niestety chmury po deszczu bardzo się obniżyły i widoczność została mocno ograniczona.
Niestety szlak pieszy miał dużo lepsze widoki bo był po drugiej stronie.
Przypadkiem okazało się, że znaleźliśmy początek i koniec Tauernradweg.
Stamtąd udaliśmy się na szlak pieszy. Jak się okazało, ze lepszą miejscówkę trzeba płacić i tak nadzialiśmy się na kasy biletowe :) Było już dość późno i żeby wrócić przed zmrokiem musieliśmy już zawracać odpuszczając największy podjazd i jezioro. Na powrocie nawet zaświeciło słońce.
Nie wiem co to miało być :P
Przed Zell słońce zdążyło zajść.
W mieście znaleźliśmy jeszcze stacje benzynową i zrobiliśmy zakupy na kolację.
Ponownie szwedzki stół rozbity i ponownie chmury za oknem. Mimo to decydujemy się zdobyć dzisiaj przełęcz Hochtor (2504m), jedną z największych atrakcji turystycznych Austrii. Przez Taury Wysokie nie ma zbyt wielu przepraw, drogę Grossglockner - Hochalpenstrasse oddano do użytku w 1935r, a przejazd nią jest płatny dla aut i motocykli. Na szczęście dla rowerów jest bezpłatna bramka. Przejeżdżamy ścieżkami przez wioski i trafiamy na tą wiodącą na Hochtor.
Wyprzedza nas gość na MTB, a Adam siada mu na kole. Po pewnym czasie zagaduje i okazuje się, że on robi trening tylko do bramek i zawraca.
Gdybyśmy jeszcze nie wiedzieli gdzie jesteśmy.
Kolegę gubimy, a droga robi się co raz bardziej stroma.
Przy bramkach parking i bardzo wielu rowerzystów rozpakowujących się z aut.
Dojeżdża też kolega na MTB i informuje nas, że ze 2 euro możemy pobrać bilet i odbić na bramkach. Wtedy po zjeździe dostaniemy dyplom za zdobycie szczytu wraz z czasem przejazdu... nie skorzystaliśmy :D
Zimowe ciuchy na zjazd wiozłem na kierownicy... założyłem jeszcze przed szczytem.
Sporym błędem było nie sprawdzenie co to właściwie za podjazd :) Wiedziałem tylko, że jest długi. Okazał się prawdziwym masakratorem. Sam podjazd licząc od Fusch ma 21.4km i średnie nachylenie 8.3%. Ale ostatnie 14km od bramek ma średnio! 10.1%! Na prostkach nachylenie bardzo długo utrzymuje się na poziomie 11-12%.
Wjeżdżaliśmy łykając kolejnych rowerzystów, a było ich sporo. Wielu sakwiarzy, którzy w starciu z nami nie mieli szans :D Adam oliwą natarł ręce żeby się lepiej świeciły ;)
Przez chmury z pięknych widoków niewiele wyszło.
Gdyby nie chmury te góry pięły się jeszcze 1000m w górę.
Stop na foto, akurat obok stało zagotowane auto z podniesioną maską.
Kawałek dalej wyprzedził nas około 40 letni gość na MTB. Rzuciłem się za nim, ale jazda 15km/h na 11% nachyleniu to nie dla mnie, a gość jeszcze robił dystans. W końcu zbliżając się do 90%HR odpuściłem. Nie ta liga.
Kawałek wyżej, około 2000mnpm, wjeżdżaliśmy w chmury.
Następnie wyprzedziliśmy grupę Polaków, 2 dziewczyny i 3 chłopaków. Poznałem bo jedna z nich, kiedy ją mijałem, zsiadała mówiąc, że to by było na tyle. I tak wysoko zajechała :P Następnie zaczepiła mnie kobieta stojąca przy parkingu, pytała się czy nie mijałem dwóch gości. Była to Niemka z Nowego Jorku, mieszkająca z mężem, berlińczykiem, w Austrii, a z nim wjeżdżał Walijczyk :D Wszyscy w okolicy 50 lat, pani tłumaczyła mi się, że 2 lata temu robiła Hochtor pod sakwami, ale tym razem kontuzja sprawiła, że została wozem serwisowym. Respekt :) Dojechał Adam, dojechali jej zawodnicy i ruszyliśmy dalej, ponownie wyprzedzając grupę Polaków.
Na 2407mnpm zrobiło się już bardzo zimno, pot na chuście Adama zamienił się w lód :) Stanęliśmy się ubrać bo jak widać za plecami Adama objeżdżaliśmy szpiczaste wzniesienie dookoła i robiliśmy 150m zjazd.
Tam zjeżdżaliśmy i kawałek dalej ciągnął się podjazd.
Niestety przez te chmury przegapiliśmy "biker point" na 2571mnpm gdzie znajdowały się bramki do odbijania biletów i mierzenia czasu podjazdu.
Coś było widać więc szybka fota i jedziemy dalej.
Druga część na przełęcz Hochtor wiedzie przez dwa tunele, nachylenie tutaj nie jest już tak duże.
Szczyt znajduje się dokładnie po drugiej stronie tego 300m tunelu.
Najpierw byłem rozczarowany, że nie ma nigdzie tablicy z wysokością, na szczęście była po drugiej stronie tunelu. Po drugiej stronie gór pogoda zupełnie inna, dużo lepsza. Staliśmy tam na tyle długo, że dojechali do nas berlińczyk z Walijczykiem.
Cel osiągnięty.
Panorama.
Po powrocie na drugą stronę tunelu pogorszenie pogody i deszcz. Do krótkiego podjazdu jeszcze jest w miarę sucho, tam uderza na nas grad, a główny zjazd robimy w deszczu. Strasznie żałuję bo mogła być naprawdę dobra zabawa. Adam co jakiś czas staje żeby być w kadrze kamery. Na około 1750mnpm robi się sucha nawierzchnia i tam też zaczyna się zabawa, rozpędzanie i składanie w zakrętach. Przy dojeździe do bramek na ograniczeniu 30km/h mam ponad 83km/h :D Cóż to byłby za zjazd w dobrych warunkach. Odcinek za bramkami, mimo że łagodniejszy też miał swoje momenty i ponownie padło 80km/h. Na całym downhillu wyprzedziliśmy sporo aut, ale większość przyblokowana przez kampery. Na powrocie wszystko poza butami zdążyło wyschnąć.
Szkoda że pogoda była kiepska bo ostatecznie z najpiękniejszej trasy widokowej Austrii niewiele zobaczyliśmy. Trzeba będzie tam wrócić, tym razem zaliczając też lodowiec Pasterze i koniecznie zdjęcie Grossglocknera.
Jeżdżę od lipca 2007. Najczęściej można mnie spotkać w okolicach Wrocławia. Poza szosą dojeżdżam trekingiem do pracy. Trochę informacji:
największy dystans w grupie - 461,7km @ 31,66km/h (nad Bałtyk z Krzyśkiem "chris90accent")
największy dystans w pojedynkę - 260km @ 31.40km/h
największa prędkość - 84,1km/h - gdzieś w Alpach
największa średnia na odcinku 100km - 39.59km/h (Amber Road)
największa średnia na krótkim dystansie - 41.12km @ 40.08km/h
największy miesięczny dystans - 2025km
najwyższe zdobyte drogi:
- Passo di Stelvio 2758m
- Col du l'Iseran 2770m
- Cime de la Bonette 2802m
najtrudniejsze zdobyte szczyty:
- Monte Zoncolan
- Hochtor
- L'Alpe d'Huez
zaliczone kraje na rowerze:
- Polska
- Niemcy
- Austria
- Holandia
- Czechy
- Słowacja
- Włochy
- Szwajcaria
- Francja
- Monaco
- Chorwacja
- San Marino
Platon
